Það hefur verið mikið að gerast hjá okkur undanfarið, atvinnuleitin hennar Marellu bar loksins ávöxt í formi tveggja barnungra pörupilta sem Marella mun passa að geri engar gloríur á meðan foreldrarnir eru í vinnunni. Fyrir þetta mun hún fá töluvert meiri upphæð borgaða en gamla kaffihúsastarfið gaf henni og eftir tvo daga í vinnunni er hún heldur betur bjartsýn og lætur vel af pörupiltunum og fjölskyldu þeirra.

   Valgeir hefur verið upptekinn við að læra fyrir próf og hefur heil vika verið hertekinn sökum þess. Prófið fór svo fram í gær, fimmtudag, og gekk það mjög vel og Valgeir á von á að fá nokkuð háa einkunn úr því. Eftir próf skellti allur bekkurinn sér svo á knæpu og ræddi saman um prófið, Valli svolgraði í sig tveimur kollum eins og enginn væri morgundagurinn, hann gleymdi hinsvegar alveg að fá sér að borða (megrun sjáiði til) svo eftir þessa tvo öllara var kallinn orðinn rallhálfur og farinn að syngja ættjarðarsöngva og bjóða mönnum í sjómann. Þegar heim var komið (um kvöldmatarleiti) leið Valla eins og hann væri að koma af fylleríi með togarjómönnum á búllu í Húll, svo hann borðaði eins og Gaui litli í fermingarveislu og lagði sig í smá stund til að jafna sig af þessu hrikalega magni af áfengi! Annars er það að frétta af skólanum að loksins er stærðfræðin að minnka og það er búið að sleppa bekknum í stúdíóin sem þýðir að nú verður Valli í skólanum sólarhringunum saman.

   Að öðru leiti er allt gott að frétta af okkur og sendum við kveðjur til allra heima. Góðar stundir!

Til að gera langa sögu stutta var Íslands ferðin okkar svona : Djamm, skírn, afslöppun, fótboltaleikir, meiri afslöppun, lítill drengur kom í heiminn, gleði, hamingja, djamm, óvissuferð, veiðiferð, útilega, djamm, rólegheit, brúðkaup og já..afslöppun með vinum og vandamönnum. 

En nú erum við komin aftur út og höfum það nokkuð gott. Valli er kominn á fullt í skólanum aftur eftir sumarfíið og Marella byrjuð aftur í atvinnuleit og hugsar um heimilið í frítímum. Síðasta vika var róleg en það var helgin ekki. Á föstudaginn vorum við fengin með á opnun listasýningarinnar Grow, Grow, Grow en það var nýji vinur okkar hann Kristján gullsmiður sem fékk okkur með sér þangað. Þar var vinkona hans, Jane að sýna verkin sín ásamt fleirum sem við þekktum ekkért. Þetta var lítill salur og því nokkuð fljótlega farið yfir það sem var verið að sýna. Þar sem að við þekktum engann þarna nema Kristján þá vorum við orðin algerir sérfræðingar í að meta listrænar hugsjónir listamannana og hvert verk fyrir sig rætt í rot. Það var frítt áfengi og sumir voru aðeins búnir að fá sér þegar haldið var á pöbbinn. Á pöbbnum fékk hljómsveit Valla og Kristjáns fékk nafn (meira um það síðar) og við kynntumst manni sem heitir Nef...það fannst Marellu fyndið. Þá var klukkan orðin margt og allar lestar löngu hættar að ganga þannig að við þurftum að koma okkur heim með strætó. Við þóttumst nokkuð viss á hvaða strætó við ættum að taka þannig að við hoopuðum upp í og lögðum í'ann. Það gekk ekki betur en svo að við vorum alltí einu komin á endastöð sem var sko ekki þar sem við vildum vera. Allt í einu áttum við okkur á því að við séum í Hackney...einu hættulegasta hverfi borgarinnar, týnd í myrkrinu. Við vorum bæði ansi hrædd og þurftum að labba góðan spöl til að finna rétt strætó stopp til að koma okkur heim á leið. Einmitt þá sjáum við þetta svaka gengi af hel-dökkum strákum koma labbandi, hjörtun slógu hraðar og sjálfkrafa þuldum við þá reglur sem okkur voru kenndar við komuna í borgina NIÐUR MEÐ HAUSINN OG EKKI LÍTA UPP--LABBA ÁFRAM TILBÚIN AÐ HLAUPA EF TIL KEMUR! Sem betur fer fóru þeir inn í aðra götu og hurfu sjónum okkar. Við komumst síðan klakklaust heim eftir alltof langa og hræðinlega lífsreynslu.

Á laugardaginn skelltum við okkur á fótboltaleik! Ótrúlega flott á því! Við sáum hverfis lið okkar Leyton Orient (Valli er búinn að stofna aðdáendaklúbb..án djóks) spila við Stockport. Leyton liðið hafði unnið 4 síðustu leiki sína, í 9. sæti deildarinnar en Stockport í því 19. Við vorum því frekar bjartsýn á sigur "okkar manna" en annað kom á daginn og var 0-3 tap staðreynd í arfaslökum leik. Eftir að Valli hafði jafnað sig á tapinu fórum við niðrí miðbæ, fengum okkur vöfflu og ís og hittum svo Kristján og vinkonu hans sem er þýsk og heitir Katarína. Við skelltum okkur á djammið og hittum fyrir vini Kristjáns sem voru nokkuð skemmtilegir, einn þeirra, Luis varð sérstaklega góður vinur okkar. Marella sá strax að hann var samkynhneigður, og það kom því ekki á óvart þegar Valli sá það líka. Það sem kom hinsvegar á óvart var að Luis þessi sá það ekki sjálfur en hann á kærustu og hefur víst verið með henni í mörg ár! "Hún hlýtur að vera blind og heyrnarlaus" sagði Marella við þá Valla og Kristján. Við ákváðum að taka rölt í Sóhó, Við, Kristján, Katarína og Luis sem vildi endilega sýna okkur lífið! Marella var alveg viss um að hann myndi draga okkur inn á einhvern homma bar, sem hann og gerði! Og ekki bara einhvern hommabar, heldur bar með hálf nöktum karlmönnum dansandi upp á borðum! Við vorum nú öll hand viss um að Luis væri öfugur og það fyndnasta var að hann tönglaðist á því allt kvöldið að hann væri sko ekki hommi! Þótt enginn hefði minnst orði á það við hann! Luis hringdi svo í vini sína og bað þá um að koma og hitta okkur. Það fór alveg með okkur þegar kom í ljós að þeir voru allir hommalingar.

Þetta kvöld átti eftir að marka spor í lífi Marellu litlu en þarna sá hún eyturlyf í fyrsta skipti og það var kvenmaður að reyna við hana á hommabarnum. Hún áritaði líka á risa stórann tyttling!!! Hann var reyndar uppblásinn og úr plasti..

Á sunnudaginn hittum við Kristján og Katarínu aftur, borðuðum brjálaðar steikur og fórum í bío. Síðan þá höfum við ekki gert neitt af viti enda ennþá þreytt eftir alla þessa helgi!

Góðar stundir!

... Leiðinlegi blokkflautublásarinn gerði góðverk!!!

   Já blokkflautublásandi illfyglið sem býr með okkur en hefur verið beðin um að yfirgefa húsið þegar samningur hennar rennur út, hefur verið voða almennileg við okkur að undanförnu. Hún brosir til okkar og er jafnvel til í að spjalla annað veifið. Hún kom þó mest á óvart þegar hún bankaði á herbergishurðina okkar og sagðist eiga miða á gítartónleika sem yrðu haldnir á staðnum sem hún vinnur á sem er tónleikasalur fyrir klassíska músík. Hún sagðist hafa heyrt í Valla spila á gítarinn og dottið í hug að við hefðum kannski áhuga á þessum tónleikum. Felmtri slegin þáðum við boðið undrandi yfir þessum skjótu breytingum á hegðunarmynstri blokkflautuleikarans.

... Valli er kominn í hljómsveit!!!

   Já Valli er gengin í rammíslenska hljómsveit sem heitir Lopabandið og er íslensk ballhljómsveit starfrækt í London. Höfuðpaur bandsins er engin önnur en dívan Alda Björk sem gerði garðinn frægan á árum áður t.d. með Sverri Stormsker og var svo einn af stofnendum Stjórnarinnar, flutti til London og gerði góða hluti. Kom lagi í 7. sæti á vinsældarlistum hér úti og átti þemalag HM98 í knattspyrnu. Sumsé þaulvön í bransanum. Spennandi verkefni.

... Við fórum í dýragarðinn!!!

   Já við ákváðum að eftir langan tíma af þrotlausri vinnu ættum við skilið að slaka á í einn dag og gera eitthvað skemmtilegt. Það varð fyrir valinu að kíkja í dýragarðinn og eyða deginum í að skoða dýr. Þegar við komum á staðinn fékk Marella littla nett meningarsjokk en hún hafði aldrei komið í dýragarð áður fyrir utan húsdýragarðinn og þar af leiðandi hafði hún bara séð dýr í sjónvarpinu. Hún trúði ekki sínum eigin augum þegar hún sá gíraffa og hvað þeir eru stórir. Hún leit á Valla og spurði... "hvernig komast þeir eiginlega fyrir í sjónvarpinu hjá okkur, það er svo lítið!!!?" Valli leit á Marellu sína, hristi hausinn og sagði vinalega... "það gera linsurnar ástin mín, linsurnar". Eftir langan dag í garðinum skelltum við okkur á ítalskt veitingahús, átum á okkur gat (sem er ekki gott fyrir belgina á okkur, sem eru orðnir ansi stórir miðað við að við eigum að vera fátækir námsmenn) og fórum svo í bíó og sáum Kung Fu Panda, sem er ansi fín mynd. Marella varð sínum heittelskaða þó til hálfgerðar skammar, en hún lifði sig svo innilega inn í myndina að hún var sífellt að stynja og segja ,,æææææ" og ,,ooohhhhh" upphátt, öðrum áhorfendum til mikillar kæti. Ekki skánaði það, þegar ljósin voru kveikt í salnum kom í ljós að nefið á Marellu var rauðara en hestur á aðfangadag. Hún hefur að öllum líkindum verið bitin af einhverju kvikindi þegar við vorum í dýragarðinum og leit því út eins og jólakúla, Valla til mikillar ánægju.

   Nú styttist í heimkomu okkar en við ættum að vera lent í Keflavík um 3 leitið á föstudag. Við erum orðin ansi spennt fyrir að koma loksins heim og sérstaklega Marella sem eignaðist splunkunýja frænku á dögunum og hefur verið nánast friðlaus síðan. Marella hvíslaði því að Valla eitt kvöldið þegar við vorum að fara í háttinn að það væri nú ótrúlegt hvað manni gæti þótt vænt um einhvern sem maður hefur aldrei hitt. Það er gott að enda þennan pistil á svona fallegum orðum... 

...góðar stundir! 

Hlökkum til að sjá ykkur öll!