Furđuföt og fatlađ fól!!!
11. nóvember 2008 klukkan 00:17
Bleeeesaar...
Hér hefur allt verið rólegra en Friðrik Þór Friðriksson á Parkódín Forte að undanförnu. Grámyglulegur hversdagsleikinn ætlar allt um koll að keyra og við erum löngu hætt að kippa okkur upp við að sjá tveggja hæða strætóa, Big Ben og gamlar kellingar að ræna úr pakistönskum matvöruverslunum. Marella eyðir orkunni á daginn í að passa að glókollarnir úr Camden fái hæfilegt magn af salti útá grautinn sinn og syngur þá svo í svefn. Sem er nokkuð sem hún hefur ekki gert fyrir Valla sinn í háa herrans tíð. Sem betur fer! Á meðan fer Valli í skólann og drekkur í sig fróðleik misvitra kennara og kann því nokkuð vel söguna. Annað slagið poppa samt upp skemmtileg atvik og hér eru nokkur þeirra útlistuð:
Marella lenti í slag!
Já, Marella var á heimleið eftir langan vinnudag. Þar sem hún sat í tveggja hæða strætisvagni sá hún hvar nokkrar unglingsstúlkur gengu inn í vagninn, á eftir þeim kom kona sem var ekkert voðalega hress og lét höggin dynja á stelpugreyunum sem hrökkluðust á brott gargandi og veinandi eins og Björgvin Halldórsson þegar hann braut í sér tönnina. Konan tók sér sæti en byrjaði stuttu síðar að öskra... "Wet seat!!!!"..."Wet seat!!!" ekki lét hún þar við sitja heldur byrjaði hún að slá aftan í hausinn á manngreyjinu sem sat fyrir framan hana. Hann hrökklaðist úr sætinu og hljóp beinustu leið til bílstjórans og bað hann um að stoppa og hringja á lögregluna. Þetta fannst konunni (sem var greynilega andlega fötluð) ekkert sérstaklega góð hugmynd og hljóp til bílstjórans og endurtók öskrin..."Wet seat"... bílstjórinn leit furðu lostinn á konuna og spurði... "Why is the seat wet"... "Because I wet it" sagði konan. Hún hafði sumsé sprænt yfir sig alla og sætið sitt. Þegar þarna var komið við sögu stóð Marella aftarlega í vagninum og fylgdist furðu lostin með gangi mála. Til allrar óhamingju vatt konubjáninn sér að henni næst og reyndi að slá Marellu kalda. Marella sýndi hinsvegar gamalkunna markmannstakta sem jafnvel Helgi Daníelsson, afi hennar hefði verið stoltur af og greip hnefa konunnar á lofti. Marella sagði við konuna að ef hún myndi slá til sín aftur þá fengi hún það borgað! Eitthvað fát kom á konuna og virtist hún ætla að draga í land en um leið og Marella leit undan sló kellingaróbermið til Marellu aftur og hitti hana í öxlina en laust þó. Við þetta reiddist Marella og lét sko ekki bjóða sér svona dónaskap og bombaði konugreyjið kalda með bylmingshöggi í öxlina. Konan leit á Marellu og fór að háskæla og grenjaði.."she hit me!!!" stuttu síðar kom rögleglan og hirti þessa ólánskonu... sko þessa fötluðu, ekki Marellu.
Fyrir stuttu síðan var haldin hrekkjavaka hér sem annarsstaðar og Marella fór með piltana sína tvo að sníkja sælgæti af grandalausum nágrönnum. Yngri drengurinn, sem ber nafnið Hector, fékk að ráða hvernig búningi hann klæddist þetta árið, flestir voru dressaðir upp sem sjóræningjar, blóðsugur eða súperman en Hector heimtaði að vera geit!!! Með bjöllu um hálsinn og með spena. Ekki þótti ráðlegt að neita barninu um það svo Marella lagðist í saumaskap og galdraði fram þennan líka stórfína geitarbúning fyrir snáðann. Á hádegi hrekkjavökudags var Hector orðinn svo spenntur að klæða sig upp sem geit að Marella leifði honum að taka forskot á sæluna og labbaði með hann einn hring um hverfið öðrum vegfarendum til mikillar kæti.
Í augnablikinu býr hjá okkur tyrknesk stúlka sem er að læra ensku hér á bæ og er hún afbragsfín alveg og góð skipti fyrir blokkflautubeygjuna sem gerði allt brjálað á sínum tíma. Sú tyrkneska er hinsvegar ekkert að drepast úr gáfum og segir oft hluti sem kannski væri betra að þegja yfir. Einn daginn spurði Valli hana hvernig dag hún hefði átt. Hún svarið því svo að hún hefði farið á múslimahátíð í Finsbury Park. "Já frábært" sagði Valli, "var ekki gaman"... "Jú" sagði sú tyrkneska en verst fannst henni þó að það voru svo rosalega margir arabar þar, hún þolir nefnilega ekki araba, og hafði á orði að þeir væru alltaf svo skítugir og borðuðu með skítugar hendur og þar fram eftir götunum. Síðar var Valli svo að segja henni frá konunni sem Marella kýldi í strætó..."Já ok, var hún semsagt svört" spurði sú tyrkneska..."ehhh, nei, hví heldur þú það" sagði Valgeir vélsög... "I hate the black man, he is dangerous" sagði sú tyrkneska og brosti undurblítt til Valla eins og hún hefði verið að tala um mökunarsöng kólibrífugla. Daginn eftir var Barak Obama kosinn forseti bændaríkjanna og þá fannst þeirri tyrknesku það vera stórkostlegur sigur og "sögulegur dagur sem skipt gæti sköpum í mannkynssögunni". Við erum orðin frekar hrædd um að sú tyrkneska sé klofinn persónuleiki.
Næst á döfinni er að foreldrar okkar beggja ætla að heimsækja okkur nú í vikunni í tilefni af 25 ára afmæli vélsagarinnar og við erum orðin nokkuð spennt fyrir því. Gist verður á hóteli í miðbænum og bærinn málaður rauður. Enda stórhættulegir hryðjuverkaíslendingar þar á ferð.
Góðar stundir!!
Hér hefur allt verið rólegra en Friðrik Þór Friðriksson á Parkódín Forte að undanförnu. Grámyglulegur hversdagsleikinn ætlar allt um koll að keyra og við erum löngu hætt að kippa okkur upp við að sjá tveggja hæða strætóa, Big Ben og gamlar kellingar að ræna úr pakistönskum matvöruverslunum. Marella eyðir orkunni á daginn í að passa að glókollarnir úr Camden fái hæfilegt magn af salti útá grautinn sinn og syngur þá svo í svefn. Sem er nokkuð sem hún hefur ekki gert fyrir Valla sinn í háa herrans tíð. Sem betur fer! Á meðan fer Valli í skólann og drekkur í sig fróðleik misvitra kennara og kann því nokkuð vel söguna. Annað slagið poppa samt upp skemmtileg atvik og hér eru nokkur þeirra útlistuð:
Marella lenti í slag!
Já, Marella var á heimleið eftir langan vinnudag. Þar sem hún sat í tveggja hæða strætisvagni sá hún hvar nokkrar unglingsstúlkur gengu inn í vagninn, á eftir þeim kom kona sem var ekkert voðalega hress og lét höggin dynja á stelpugreyunum sem hrökkluðust á brott gargandi og veinandi eins og Björgvin Halldórsson þegar hann braut í sér tönnina. Konan tók sér sæti en byrjaði stuttu síðar að öskra... "Wet seat!!!!"..."Wet seat!!!" ekki lét hún þar við sitja heldur byrjaði hún að slá aftan í hausinn á manngreyjinu sem sat fyrir framan hana. Hann hrökklaðist úr sætinu og hljóp beinustu leið til bílstjórans og bað hann um að stoppa og hringja á lögregluna. Þetta fannst konunni (sem var greynilega andlega fötluð) ekkert sérstaklega góð hugmynd og hljóp til bílstjórans og endurtók öskrin..."Wet seat"... bílstjórinn leit furðu lostinn á konuna og spurði... "Why is the seat wet"... "Because I wet it" sagði konan. Hún hafði sumsé sprænt yfir sig alla og sætið sitt. Þegar þarna var komið við sögu stóð Marella aftarlega í vagninum og fylgdist furðu lostin með gangi mála. Til allrar óhamingju vatt konubjáninn sér að henni næst og reyndi að slá Marellu kalda. Marella sýndi hinsvegar gamalkunna markmannstakta sem jafnvel Helgi Daníelsson, afi hennar hefði verið stoltur af og greip hnefa konunnar á lofti. Marella sagði við konuna að ef hún myndi slá til sín aftur þá fengi hún það borgað! Eitthvað fát kom á konuna og virtist hún ætla að draga í land en um leið og Marella leit undan sló kellingaróbermið til Marellu aftur og hitti hana í öxlina en laust þó. Við þetta reiddist Marella og lét sko ekki bjóða sér svona dónaskap og bombaði konugreyjið kalda með bylmingshöggi í öxlina. Konan leit á Marellu og fór að háskæla og grenjaði.."she hit me!!!" stuttu síðar kom rögleglan og hirti þessa ólánskonu... sko þessa fötluðu, ekki Marellu.
Fyrir stuttu síðan var haldin hrekkjavaka hér sem annarsstaðar og Marella fór með piltana sína tvo að sníkja sælgæti af grandalausum nágrönnum. Yngri drengurinn, sem ber nafnið Hector, fékk að ráða hvernig búningi hann klæddist þetta árið, flestir voru dressaðir upp sem sjóræningjar, blóðsugur eða súperman en Hector heimtaði að vera geit!!! Með bjöllu um hálsinn og með spena. Ekki þótti ráðlegt að neita barninu um það svo Marella lagðist í saumaskap og galdraði fram þennan líka stórfína geitarbúning fyrir snáðann. Á hádegi hrekkjavökudags var Hector orðinn svo spenntur að klæða sig upp sem geit að Marella leifði honum að taka forskot á sæluna og labbaði með hann einn hring um hverfið öðrum vegfarendum til mikillar kæti.
Í augnablikinu býr hjá okkur tyrknesk stúlka sem er að læra ensku hér á bæ og er hún afbragsfín alveg og góð skipti fyrir blokkflautubeygjuna sem gerði allt brjálað á sínum tíma. Sú tyrkneska er hinsvegar ekkert að drepast úr gáfum og segir oft hluti sem kannski væri betra að þegja yfir. Einn daginn spurði Valli hana hvernig dag hún hefði átt. Hún svarið því svo að hún hefði farið á múslimahátíð í Finsbury Park. "Já frábært" sagði Valli, "var ekki gaman"... "Jú" sagði sú tyrkneska en verst fannst henni þó að það voru svo rosalega margir arabar þar, hún þolir nefnilega ekki araba, og hafði á orði að þeir væru alltaf svo skítugir og borðuðu með skítugar hendur og þar fram eftir götunum. Síðar var Valli svo að segja henni frá konunni sem Marella kýldi í strætó..."Já ok, var hún semsagt svört" spurði sú tyrkneska..."ehhh, nei, hví heldur þú það" sagði Valgeir vélsög... "I hate the black man, he is dangerous" sagði sú tyrkneska og brosti undurblítt til Valla eins og hún hefði verið að tala um mökunarsöng kólibrífugla. Daginn eftir var Barak Obama kosinn forseti bændaríkjanna og þá fannst þeirri tyrknesku það vera stórkostlegur sigur og "sögulegur dagur sem skipt gæti sköpum í mannkynssögunni". Við erum orðin frekar hrædd um að sú tyrkneska sé klofinn persónuleiki.
Næst á döfinni er að foreldrar okkar beggja ætla að heimsækja okkur nú í vikunni í tilefni af 25 ára afmæli vélsagarinnar og við erum orðin nokkuð spennt fyrir því. Gist verður á hóteli í miðbænum og bærinn málaður rauður. Enda stórhættulegir hryðjuverkaíslendingar þar á ferð.
Góðar stundir!!
Valgeir Sigurđsson