Til að gera langa sögu stutta var Íslands ferðin okkar svona : Djamm, skírn, afslöppun, fótboltaleikir, meiri afslöppun, lítill drengur kom í heiminn, gleði, hamingja, djamm, óvissuferð, veiðiferð, útilega, djamm, rólegheit, brúðkaup og já..afslöppun með vinum og vandamönnum. 

En nú erum við komin aftur út og höfum það nokkuð gott. Valli er kominn á fullt í skólanum aftur eftir sumarfíið og Marella byrjuð aftur í atvinnuleit og hugsar um heimilið í frítímum. Síðasta vika var róleg en það var helgin ekki. Á föstudaginn vorum við fengin með á opnun listasýningarinnar Grow, Grow, Grow en það var nýji vinur okkar hann Kristján gullsmiður sem fékk okkur með sér þangað. Þar var vinkona hans, Jane að sýna verkin sín ásamt fleirum sem við þekktum ekkért. Þetta var lítill salur og því nokkuð fljótlega farið yfir það sem var verið að sýna. Þar sem að við þekktum engann þarna nema Kristján þá vorum við orðin algerir sérfræðingar í að meta listrænar hugsjónir listamannana og hvert verk fyrir sig rætt í rot. Það var frítt áfengi og sumir voru aðeins búnir að fá sér þegar haldið var á pöbbinn. Á pöbbnum fékk hljómsveit Valla og Kristjáns fékk nafn (meira um það síðar) og við kynntumst manni sem heitir Nef...það fannst Marellu fyndið. Þá var klukkan orðin margt og allar lestar löngu hættar að ganga þannig að við þurftum að koma okkur heim með strætó. Við þóttumst nokkuð viss á hvaða strætó við ættum að taka þannig að við hoopuðum upp í og lögðum í'ann. Það gekk ekki betur en svo að við vorum alltí einu komin á endastöð sem var sko ekki þar sem við vildum vera. Allt í einu áttum við okkur á því að við séum í Hackney...einu hættulegasta hverfi borgarinnar, týnd í myrkrinu. Við vorum bæði ansi hrædd og þurftum að labba góðan spöl til að finna rétt strætó stopp til að koma okkur heim á leið. Einmitt þá sjáum við þetta svaka gengi af hel-dökkum strákum koma labbandi, hjörtun slógu hraðar og sjálfkrafa þuldum við þá reglur sem okkur voru kenndar við komuna í borgina NIÐUR MEÐ HAUSINN OG EKKI LÍTA UPP--LABBA ÁFRAM TILBÚIN AÐ HLAUPA EF TIL KEMUR! Sem betur fer fóru þeir inn í aðra götu og hurfu sjónum okkar. Við komumst síðan klakklaust heim eftir alltof langa og hræðinlega lífsreynslu.

Á laugardaginn skelltum við okkur á fótboltaleik! Ótrúlega flott á því! Við sáum hverfis lið okkar Leyton Orient (Valli er búinn að stofna aðdáendaklúbb..án djóks) spila við Stockport. Leyton liðið hafði unnið 4 síðustu leiki sína, í 9. sæti deildarinnar en Stockport í því 19. Við vorum því frekar bjartsýn á sigur "okkar manna" en annað kom á daginn og var 0-3 tap staðreynd í arfaslökum leik. Eftir að Valli hafði jafnað sig á tapinu fórum við niðrí miðbæ, fengum okkur vöfflu og ís og hittum svo Kristján og vinkonu hans sem er þýsk og heitir Katarína. Við skelltum okkur á djammið og hittum fyrir vini Kristjáns sem voru nokkuð skemmtilegir, einn þeirra, Luis varð sérstaklega góður vinur okkar. Marella sá strax að hann var samkynhneigður, og það kom því ekki á óvart þegar Valli sá það líka. Það sem kom hinsvegar á óvart var að Luis þessi sá það ekki sjálfur en hann á kærustu og hefur víst verið með henni í mörg ár! "Hún hlýtur að vera blind og heyrnarlaus" sagði Marella við þá Valla og Kristján. Við ákváðum að taka rölt í Sóhó, Við, Kristján, Katarína og Luis sem vildi endilega sýna okkur lífið! Marella var alveg viss um að hann myndi draga okkur inn á einhvern homma bar, sem hann og gerði! Og ekki bara einhvern hommabar, heldur bar með hálf nöktum karlmönnum dansandi upp á borðum! Við vorum nú öll hand viss um að Luis væri öfugur og það fyndnasta var að hann tönglaðist á því allt kvöldið að hann væri sko ekki hommi! Þótt enginn hefði minnst orði á það við hann! Luis hringdi svo í vini sína og bað þá um að koma og hitta okkur. Það fór alveg með okkur þegar kom í ljós að þeir voru allir hommalingar.

Þetta kvöld átti eftir að marka spor í lífi Marellu litlu en þarna sá hún eyturlyf í fyrsta skipti og það var kvenmaður að reyna við hana á hommabarnum. Hún áritaði líka á risa stórann tyttling!!! Hann var reyndar uppblásinn og úr plasti..

Á sunnudaginn hittum við Kristján og Katarínu aftur, borðuðum brjálaðar steikur og fórum í bío. Síðan þá höfum við ekki gert neitt af viti enda ennþá þreytt eftir alla þessa helgi!

Góðar stundir!