مرحبا

   Eins og venjulega hefur verið stanslaust stuð í vinabæ, jafnvel Páll Óskar virkar sem óskammfeilinn þunglyndissjúklingur í samanburði við heimafólkið hér. Um daginn ákvað öll Vinabæjarklíkan að skella sér á "pub quiz" á barnum Blómapotturinn eða "The Flower Pot" sem staðsettur er hérna nálægt okkur. Þar sem gatan sem þessi ágæti bar stendur við er með þeim skuggalegri hér í London áttum við von á þónokkrum skríl innandyra en okkur til mikillar skelfingar var barinn vel troðinn af elliærum gamalmennum, hvert með sitt svarblaðið. Við gengum inn og fundum strax hvernig augu allra beindust að okkur, á einhverjum tímapunkti heyrði Valli eina af þeim elliæru pískra "fresh meat" að annari sem var furðulega lík Inga Byrni Albertssyni eftir aðgerð, báðar sleiktu þær síðan útum af svo mikilli ákefð að það small í gómum beggja á svo taktfastan og eggjandi hátt að engu var líkara en að Geir Ólafs væri mættur með Congatrommurnar sem hann spilaði á með Furstunum. Vinabæjarklíkan fékk sér sæti, pantaði sér veigar og svarblöð og setti sig í stöður til að flengja þau gömlu í spurningakeppninni. Okkur til mikillar skelfingar voru lögin sem spurt var útí jafnvel eldri en fólkið sem var að taka þátt og áttum við því littla möguleika á að sigra í keppninni. En þar sem við lifum öll samkvæmt ungmennafélagsandanum vorum við ekkert að æsa okkur of mikið yfir rasskellingunni og pöntuðum okkur meiri veigar og drukkum yfir rólegu spjalli. Eftir stundarsakir fórum við að átta okkur á því að ekki var allt með felldu í atferli gamalmennanna og það má segja að við höfum misst andlitið þegar einn hundgamall gekk til okkar og hrósaði Þór fyrir að vera með stórkostlegan afturenda. Annar gamall lenti svo á djúpu spjalli við okkur um hvað honum þætti gaman að klæða sig í kjóla. Þarna komumst við að því að Blómapotturinn var vinsæll drykkjustaður meðal samkynhneigðra ellismella, og okkur til mikillar ánægju var Þór afskaplega vinsæll meðal gömlu kallana en Valli fékk enga athygli enda jafn ófríður og sjálfdauður orangútan í skírnarveislu.

   Þorrablót Íslendingafélagsins er að nálgast og við hlökkum mikið til að gæða okkur á þorramat, meiri er nú eftirvæntingin samt fyrir saltkjötinu og hangiketinu, svo ekki sé minnst á íslenska lambalærið sem verður á boðstólum. Þetta verður líka góður vettvangur fyrir okkur til að vera innan um jafningja, það er að segja að það verður ekki litið niður á okkur vegna súru lyktarinnar sem er farin að stafa af okkur. Þegar Valli kom heim um daginn var þvottavélin á heimilinu að reyna að flýja og var komin út á mitt eldhúsgolf og við það að slíta úr sér allar leiðslur bæði rafmagns og vatns. Þegar Valli reyndi að koma vélinni aftur á sinn stað slitnaði svo vatnsinntakið frá vélinni og sprautaði vatni yfir alla íbúð. Þ.a.l. höfum við lítið getað þvegið upp á síðkastið og lyktum því eins og rotþró undir pólskum verkamannaskúr á Vaðlaheiði. Til allrar hamingju hefur leigusalinn okkar samþykkt að kaupa nýja þvottavél í nánustu framtíð. 

Lifið heil! 

Sveiki!
   Hér hefur töluvert verið brasað síðan þetta blogg lagðist á hliðina. Eitt af því merkilegasta er það að við höfum flutt burt frá gamla genginu og stofnað okkur nýtt heimili með íslensku pari. Heimilið hefur fengið nafnið Sambýlið Vinabær og hér er ýmislegt brasað til að stytta sér aldur. Þemakvöld hafa gert sér heimakært hér og ósjaldan höldum við ljóðaupplestur með grínrödd, steppdanskeppni á teppalagðri stofunni, gay bingo og kappát.
   Við fluttum ekki langt frá gömlu íbúðinni okkar, 500 m c.a. en erum samt sem áður gríðarlega ánægð, enda nýja íbúðin mun betri en sú gamla sem var farin að lykta eins og megas eftir hálfmaraþon! Eitt af því sem gerir okkur svona ánægð með flutningana er stórfenglegt umhverfið, hér er t.d. kirkja sem kallast... "Living Flames Baptist Church of Eternal Fire", þangað stefnum við á að fara einn sunnudagsmorgun og gæða okkur á smákökum og horfa á fastagestina skvetta yfir sig bensíni í von um að hreinsunareldurinn fari nú að láta hræra á sér.
   Annars erum við orðin voða heimakær hér í London, Valgeir útskrifast í Maí og Marella stefnir á nám í September, þannig að dvöl okkar hér mun að öllum líkindum framlengjast um óákveðinn tíma. Marella veiktist snögglega um daginn og stóðu veikindin sem betur fer stutt. En flökurleikinn var það mikill að Marella hélt því fram að kúkur og gubb væru í raun það sama... sem kemur ekki á óvert þar sem Marella hefur lengi verið þekkt fyrir að vera með rassgatið í framan... afsökunarbeiðni til viðkvæmra er hér með komið á framfæri.

   Það alltaf leiðinlegt að þurfa að kveðja góða menn, en vinur okkar Jónas Haraldsson sendiráðsstarfsmaður og rappari með meiru er að flytja heim um helgina, hans verður sárt saknað og óskum við honum velfarnaðar í nýja starfinu og vonandi sjáum við hann bráðlega.

 Kveðjur, Valli og Marella

Langt um liðið... byrja aftur? Já er það ekki bara... æji..sjáum til.

Marella fór sér ferð í búð áðan til að kaupa Íslenska Ýsu, rúgbrauð og kartöflur! Það var veisla í Vinabæ (nýja íbúðin fyrir þá sem ekkért vita í sinn haus) 
Það er btw allt annað að vera til eftir að við fluttum, Sunna og Þór (sambýlingar okkar) eru sæt og fín og Þór er alltaf uppvaskari mánaðarins öðrum til mikillar ánægju og gleði!

Við erum búin að bóka flug heim 17.-25. apríl og svo fer Marella aftur heim 1.-4. maí í boði vinnunnar sinnar en hún tekur eldri drenginn með í þá ferð og er búist við miklu stuði!

Við byrjuðum og kláruðum að horfa á Fangavaktina í gær, mikið hrikalega hlógum við, þó ekki jafn mikið og yfir hinum seríunum. Þá eigum við bara eftir að sjá Samma fara á kostum í "Bjarnfreðarson" en hann sýnir víst stórleik í þeirri mynd drengurinn.

Kveðjum í bili... M og V 

Nú erum við búin að pakka niður og nánast lögð af stað útá flugvöll. Eigum flug kl 20.30 héðan og verðum lent í Keflavík 23.30. Það er kominn spenningur í mannskapinn enda marg sem bíður okkar heima t.d glæný frænka sem Helena Rut og Trausti eignuðust á dögunum!
Þegar heim er komið taka við endalaus partý og gleði!

Hlökkum til að sjá ykkur öll!

Alo, alo!

   Fyrir ekki svo ýkja löngu gerðust þau undur og stórmerki að skárri helmingur okkar varð allt í einu árinu eldri. Af því tilefni flyktust foreldragengi okkar okkar beggja hingað til lands vopnuð harðfiski í annarri og hangikjeti í hinni. Reyndar komu þau með heila ferðatösku fulla af íslenkum mat og drykk til að færa sársoltnum afkvæmum sínum. Hér áttu þau svo yndislega tíma með okkur þar sem við þvældumst um borgina og höfðum það notalegt. Kunnum við forfeðrum okkar miklar þakkir fyrir komuna og megi þau sjá sér fært að koma hingað sem oftast (við erum að verða búin úr ferðatöskunni).

   Í heila viku höfum við að vísu haldið aftur af okkur og geymt fimm dósir af malti, flösku af appelsíni og væna hangikjetsrúllu til að halda Íslendingadag með Kristjáni vini okkar. Á aðfararnótt laugardags suðum við ketið og vörum mætt með guðaveigarnar til Kristjáns snemma laugardags. Einnig buðum við Elísabeth, sem er norsk, og Mark sem er skoskur og það er óhætt að segja að eftirvænting þeirra var töluvert minni en okkar íslendinganna enda fannst þeim eitthvað ólystug við að borða ,,shitsmoked lamb". Þau létu sig þó hafa það enda kom á daginn að þeim fannst hangiketið vel ætt! Eina vandamálið var það að Valgeir borðaði eins og Jónína Ben á kínversku hlaðborði og hangiketið hvarf jafnskjótt og mannorð íslensku þjóðarinnar. Eftir matinn var stefnan tekin á afmælisveislu hjá kunningjakonu okkar og ekki gleymdist að hafa Opal vodkaflösku með í för enda varla til betri landkynning, það fannst Marellu og Elisabeth að minnsta kosti og er óhætt að segja að þær hafi legið í flöskunni. Til allrar hamingju var Valgeir svo saddur að hann gat með engu móti komið neinu áfengi oní sig og passaði hann því uppá stelpurnar sem skjögruðu um með Opalflöskuna eins og Davíð Oddson með Bermúdaskálina forðum. Allt fór þetta nú samt vel fram og íslendingadagurinn okkar var vel heppnaður.

   Á morgun (Þriðjudag) er svo planið að kíkja á fasteignasölur og sjá hvort við getum með góðu móti flutt okkur um set í borginni enda orðin dauðleið á að flækjast á milli strætisvagna og lesta til að komast í og úr vinnu/skóla en það tekur okkur bæði nálægt klukkutíma komast á milli!

   Við sendum kærar kveðjur heim, góðar stundir!

Bleeeesaar...

   Hér hefur allt verið rólegra en Friðrik Þór Friðriksson á Parkódín Forte að undanförnu. Grámyglulegur hversdagsleikinn ætlar allt um koll að keyra og við erum löngu hætt að kippa okkur upp við að sjá tveggja hæða strætóa, Big Ben og gamlar kellingar að ræna úr pakistönskum matvöruverslunum. Marella eyðir orkunni á daginn í að passa að glókollarnir úr Camden fái hæfilegt magn af salti útá grautinn sinn og syngur þá svo í svefn. Sem er nokkuð sem hún hefur ekki gert fyrir Valla sinn í háa herrans tíð. Sem betur fer! Á meðan fer Valli í skólann og drekkur í sig fróðleik misvitra kennara og kann því nokkuð vel söguna. Annað slagið poppa samt upp skemmtileg atvik og hér eru nokkur þeirra útlistuð:

   Marella lenti í slag!

   Já, Marella var á heimleið eftir langan vinnudag. Þar sem hún sat í tveggja hæða strætisvagni sá hún hvar nokkrar unglingsstúlkur gengu inn í vagninn, á eftir þeim kom kona sem var ekkert voðalega hress og lét höggin dynja á stelpugreyunum sem hrökkluðust á brott gargandi og veinandi eins og Björgvin Halldórsson þegar hann braut í sér tönnina. Konan tók sér sæti en byrjaði stuttu síðar að öskra... "Wet seat!!!!"..."Wet seat!!!" ekki lét hún þar við sitja heldur byrjaði hún að slá aftan í hausinn á manngreyjinu sem sat fyrir framan hana. Hann hrökklaðist úr sætinu og hljóp beinustu leið til bílstjórans og bað hann um að stoppa og hringja á lögregluna. Þetta fannst konunni (sem var greynilega andlega fötluð) ekkert sérstaklega góð hugmynd og hljóp til bílstjórans og endurtók öskrin..."Wet seat"... bílstjórinn leit furðu lostinn á konuna og spurði... "Why is the seat wet"... "Because I wet it" sagði konan. Hún hafði sumsé sprænt yfir sig alla og sætið sitt. Þegar þarna var komið við sögu stóð Marella aftarlega í vagninum og fylgdist furðu lostin með gangi mála. Til allrar óhamingju vatt konubjáninn sér að henni næst og reyndi að slá Marellu kalda. Marella sýndi hinsvegar gamalkunna markmannstakta sem jafnvel Helgi Daníelsson, afi hennar hefði verið stoltur af og greip hnefa konunnar á lofti. Marella sagði við konuna að ef hún myndi slá til sín aftur þá fengi hún það borgað! Eitthvað fát kom á konuna og virtist hún ætla að draga í land en um leið og Marella leit undan sló kellingaróbermið til Marellu aftur og hitti hana í öxlina en laust þó. Við þetta reiddist Marella og lét sko ekki bjóða sér svona dónaskap og bombaði konugreyjið kalda með bylmingshöggi í öxlina. Konan leit á Marellu og fór að háskæla og grenjaði.."she hit me!!!" stuttu síðar kom rögleglan og hirti þessa ólánskonu... sko þessa fötluðu, ekki Marellu.

   Fyrir stuttu síðan var haldin hrekkjavaka hér sem annarsstaðar og Marella fór með piltana sína tvo að sníkja sælgæti af grandalausum nágrönnum. Yngri drengurinn, sem ber nafnið Hector, fékk að ráða hvernig búningi hann klæddist þetta árið, flestir voru dressaðir upp sem sjóræningjar, blóðsugur eða súperman en Hector heimtaði að vera geit!!! Með bjöllu um hálsinn og með spena. Ekki þótti ráðlegt að neita barninu um það svo Marella lagðist í saumaskap og galdraði fram þennan líka stórfína geitarbúning fyrir snáðann. Á hádegi hrekkjavökudags var Hector orðinn svo spenntur að klæða sig upp sem geit að Marella leifði honum að taka forskot á sæluna og labbaði með hann einn hring um hverfið öðrum vegfarendum til mikillar kæti.

   Í augnablikinu býr hjá okkur tyrknesk stúlka sem er að læra ensku hér á bæ og er hún afbragsfín alveg og góð skipti fyrir blokkflautubeygjuna sem gerði allt brjálað á sínum tíma. Sú tyrkneska er hinsvegar ekkert að drepast úr gáfum og segir oft hluti sem kannski væri betra að þegja yfir.  Einn daginn spurði Valli hana hvernig dag hún hefði átt. Hún svarið því svo að hún hefði farið á múslimahátíð í Finsbury Park. "Já frábært" sagði Valli, "var ekki gaman"... "Jú" sagði sú tyrkneska en verst fannst henni þó að það voru svo rosalega margir arabar þar, hún þolir nefnilega ekki araba, og hafði á orði að þeir væru alltaf svo skítugir og borðuðu með skítugar hendur og þar fram eftir götunum. Síðar var Valli svo að segja henni frá konunni sem Marella kýldi í strætó..."Já ok, var hún semsagt svört" spurði sú tyrkneska..."ehhh, nei, hví heldur þú það" sagði Valgeir vélsög... "I hate the black man, he is dangerous" sagði sú tyrkneska og brosti undurblítt til Valla eins og hún hefði verið að tala um mökunarsöng kólibrífugla. Daginn eftir var Barak Obama kosinn forseti bændaríkjanna og þá fannst þeirri tyrknesku það vera stórkostlegur sigur og "sögulegur dagur sem skipt gæti sköpum í mannkynssögunni". Við erum orðin frekar hrædd um að sú tyrkneska sé klofinn persónuleiki.

Næst á döfinni er að foreldrar okkar beggja ætla að heimsækja okkur nú í vikunni í tilefni af 25 ára afmæli vélsagarinnar og við erum orðin nokkuð spennt fyrir því. Gist verður á hóteli í miðbænum og bærinn málaður rauður. Enda stórhættulegir hryðjuverkaíslendingar þar á ferð.

   Góðar stundir!! 

Hola!

Þá er komið að því...eru ekki allir að tryllast af spennu!? 

   Síðustu vikur eru búnar að vera frekar bragðdaufar hjá okkur, Valli lærir og Marella einbeitir sér að því að vera heimavinnandi húsmóðir í þessu stóra heimili okkar. Þó hafa nokkrir skemtinlegir hlutir skotið upp kollinum, t.d...

Lítil frænka er komin í heiminn!!! Hamingjan í London er ólýsanleg!! Hvað þá á heimilinu í Keflavík! Innilegar hamingjuóskir til Helga, Júlíu og Ottó okkar :*:*:*